s. Iza - postulat

 

Aktualności

 
 

Triduum Paschalne

 
https://3.bp.blogspot.com/-30n0IKNjcSQ/WrfeH5Z2cHI/AAAAAAAAKds/6Etbh4bLNm0k-8ZZs_pC28vUZqw6eVBbQCEwYBhgL/s1600/triduum_2018.jpg
 

    

     Wielki Czwartek - 16:30

 

     Wielki Piątek - 15:00

 

     Wielka Sobota - 20:00

 

    Zmartwychwstanie - 8:30, 10:00; 18:30

    Poniedziałek Wielkanocny  - 8:30; 10:00; 18:30

    Niedziela Miłosierdzia Bożego - 8:30; 10:00; 18:30

    Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego - 15:00


 

 

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

 
 
 
 
 

      25 III

     w Uroczystość

     Zwiastowania Pańskiego

     Msze Święte w naszym

     kościele o godzinie

     8:30 i 18:30.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Iza rozpoczęła postulat

 
 

       W dzisiejszą uroczystość św. Józefa,

    w roku poświęconym temu Wielkiemu Świętemu,

    s.Iza po zakończeniu rocznej aspirantury

   rozpoczęła postulat - pierwszy etap zakonnej

   formacji, czemu przyglądała się szczególnie

   aspirantka Ania.

   Zdjęcia z tej radosnej chwili w galerii powyżej.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Internetowe rekolekcje wielkopostne - propozycje

 
 
https://i.ytimg.com/vi/1ykudDiOh20/maxresdefault.jpg
 
 
https://www.youtube.com/watch?v=g6lctgWHGWo
 
https://www.radiomaryja.pl/informacje/33-dniowa-podroz-ze-sw-jozefem/
 
https://www.youtube.com/watch?v=DmTMXP3b6h8
 
https://www.youtube.com/watch?v=0OnfxeSIo4k
 
https://profeto.pl/rekolekcje-wielkopostne-2021----ojcowskie-serce----bp-artur-wazny---odcinek-1
 
 
 
 
 

Wielki Post

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
NA WIELKI POST 2021

 

„Oto idziemy do Jerozolimy…” (Mt 20, 18)
Wielki Post: czas na odnowę wiary, nadziei i miłości

 

Drodzy bracia i siostry,

zapowiadając uczniom swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie, aby wypełnić wolę Ojca, Jezus ukazuje im głęboki sens swojej misji i wzywa ich do zjednoczenia się z nią dla zbawienia świata.

Podążając wielkopostną drogą, która prowadzi nas do uroczystości wielkanocnych, pamiętajmy o Tym, który „uniżył samego siebie, czyniąc się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 8). W tym czasie nawrócenia odnówmy naszą wiarę, zaczerpnijmy „żywej wody nadziei” i przyjmijmy z otwartym sercem miłość Boga, która przemienia nas w braci i siostry w Chrystusie. W Noc Paschalną odnowimy przyrzeczenia naszego Chrztu, aby odrodzić się jako nowi mężczyźni i nowe kobiety, dzięki działaniu Ducha Świętego. Jednak sama wielkopostna wędrówka, podobnie jak cała chrześcijańska droga, jest już w całości oświetlona światłem Zmartwychwstania, które ożywia uczucia, postawy i wybory tych, którzy chcą naśladować Chrystusa.

Post, modlitwa i jałmużna, przedstawione przez Jezusa w Jego kazaniu (por. Mt 6, 1-18), są warunkami i znakami naszego nawrócenia. Droga ubóstwa i wyrzeczenia (post), spojrzenie i gesty miłości wobec zranionego człowieka (jałmużna) oraz synowski dialog z Ojcem (modlitwa) pozwalają nam wcielić w życie szczerą wiarę, żywą nadzieję i czynną miłość.

1. Wiara wzywa nas do przyjęcia Prawdy i do stania się jej świadkami przed Bogiem i przed wszystkimi naszymi braćmi i siostrami.

W tym czasie Wielkiego Postu przyjęcie i przeżywanie Prawdy objawionej w Chrystusie oznacza przede wszystkim zgodę na dotknięcie słowem Bożym, które Kościół przekazuje nam z pokolenia na pokolenie. Prawda ta nie jest konstrukcją intelektualną, zarezerwowaną dla nielicznej grupy wybranych, wyższych lub wyróżniających się umysłów, ale jest przesłaniem, które otrzymujemy i możemy zrozumieć dzięki mądrości serca otwartego na wielkość Boga, który nas kocha, zanim sami staniemy się tego świadomi. Tą Prawdą jest sam Chrystus, który przyjmując całkowicie nasze człowieczeństwo uczynił siebie Drogą – wymagającą, ale otwartą dla wszystkich – prowadzącą do pełni życia.

Post przeżywany jako doświadczenie wyrzeczenia prowadzi tych, którzy go praktykują w prostocie serca, do ponownego odkrycia daru Bożego i do zrozumienia prawdy o nas, jako stworzonych na Jego obraz i podobieństwo, i znajdujących w Nim spełnienie. Zgadzając się na ubóstwo i doświadczając go, ten kto pości, czyni siebie ubogim z ubogimi i „gromadzi” skarb otrzymanej i dzielonej z innymi miłości. Tak rozumiany i praktykowany post pomaga kochać Boga i bliźniego, ponieważ – jak uczy św. Tomasz z Akwinu – miłość jest poruszeniem, które skupia uwagę na drugim, uważając go „za jedno z samym sobą” (por. Enc. Fratelli tutti, 93).

Wielki Post to czas wiary, to znaczy: przyjęcia Boga w naszym życiu i umożliwienia Mu „zamieszkiwania” z nami (por. J 14, 23). Post oznacza uwolnienie naszej egzystencji od wszystkiego, co ją przytłacza, także od przesytu informacji – prawdziwych czy fałszywych – i od dóbr konsumpcyjnych, aby otworzyć drzwi naszego serca dla Tego, który przychodzi do nas ogołocony ze wszystkiego, ale „pełen łaski i prawdy” (J 1, 14): Syna Bożego, Zbawiciela.

2. Nadzieja jako “żywa woda”, która pozwala nam kontynuować naszą podróż.

Samarytanka, którą Jezus prosi, aby dała Mu się napić przy studni, nie pojmuje, kiedy mówi On, iż może ofiarować jej „żywą wodę” (J 4, 10). Na początku myśli ona naturalnie o zwykłej wodzie, Jezus natomiast ma na myśli Ducha Świętego, którego da w obfitości w Tajemnicy Paschalnej i który obdarowuje nas niezawodną nadzieją. Już w zapowiedzi swojej męki i śmierci Jezus zwiastuje nadzieję, gdy mówi: „a trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mt 20, 19). Jezus mówi nam o przyszłości otwartej na oścież przez miłosierdzie Ojca. Mieć nadzieję z Nim i dzięki Niemu, to wierzyć, że historia nie kończy się na naszych błędach, na naszej przemocy i niesprawiedliwości oraz na grzechu, który Miłość przybija do krzyża. Oznacza to czerpanie ojcowskiego przebaczenia z Jego otwartego serca.

W obecnym kontekście niepokoju, w którym żyjemy i w którym wszystko wydaje się kruche i niepewne, mówienie o nadziei może wydawać się prowokacją. Czas Wielkiego Postu jest jednak po to, aby z nadzieją zwrócić nasze spojrzenie ku cierpliwości Boga, który nadal troszczy się o swoje stworzenie, podczas gdy my często traktowaliśmy je źle (por. Enc. Laudato si’, 32-33.43-44). Jest to nadzieja na pojednanie, do którego św. Paweł gorąco nas wzywa: „pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5, 20). Otrzymując przebaczenie w Sakramencie, który znajduje się w samym centrum naszego procesu nawrócenia, stajemy się z kolei krzewicielami przebaczenia: otrzymawszy je sami, możemy je ofiarować innym poprzez zdolność do prowadzenia troskliwego dialogu i przyjmowania postawy, która daje pociechę poranionym. Boże przebaczenie, także poprzez nasze słowa i gesty, pozwala nam przeżywać Wielkanoc braterstwa.

W Wielkim Poście bądźmy bardziej czujni, aby używać „słów otuchy, które koją, umacniają, dają pociechę, które pobudzają, a nie słów, które poniżają, zasmucają, drażnią, gardzą” (Enc. Fratelli tutti, 223). Czasami, by dać nadzieję, wystarczy być „człowiekiem uprzejmym, który odkłada na bok swoje lęki i pośpiech, aby zwrócić na kogoś uwagę, aby podarować uśmiech, aby powiedzieć słowo, które by dodało otuchy, aby umożliwić przestrzeń słuchania pośród wielkiej obojętności” (tamże, 224).

W skupieniu i cichej modlitwie, nadzieja jest nam dana jako natchnienie i wewnętrzne światło, które oświeca wyzwania i wybory związane z naszym powołaniem: dlatego istotne jest, aby zebrać się w sobie do modlitwy (por. Mt 6, 6) i spotkać w ukryciu Ojca czułości.

Przeżywać Wielki Post z nadzieją oznacza mieć świadomość, że w Jezusie Chrystusie jesteśmy świadkami nowego czasu, w którym Bóg „czyni wszystko nowym” (por. Ap 21, 1-6). Oznacza, że mamy udział w nadziei Chrystusa, który oddaje swoje życie na krzyżu i którego Bóg wskrzesza trzeciego dnia, „zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od [nas] uzasadnienia tej nadziei, która w [nas] jest” (1 P 3, 15).

3. Miłość, przeżywana jako naśladowanie Chrystusa, z uwagą i współczuciem dla każdego, jest najwyższym wyrazem naszej wiary i nadziei.

Miłość cieszy się, widząc kiedy inny wzrasta. Oto, dlaczego cierpi, gdy bliźni jest w udręce: samotny, chory, bezdomny, pogardzany, w potrzebie... Miłość jest porywem serca, który sprawia, że przekraczamy samych siebie i który stwarza więź wzajemnego dzielenia się i komunii.

„Zaczynając od «miłości społecznej», można podążać w kierunku cywilizacji miłości, do której wszyscy możemy czuć się powołani. Miłość, z jej uniwersalnym dynamizmem, może budować nowy świat, ponieważ nie jest uczuciem jałowym, ale najlepszym sposobem na osiągnięcie skutecznych dróg rozwoju dla wszystkich” (Enc. Fratelli tutti, 183).

Miłość jest darem, który nadaje sens naszemu życiu i dzięki któremu ludzi pozbawionych środków do życia uważamy za członków naszej rodziny, przyjaciół i braci. Niewiele, jeśli jest dzielone z miłością, nigdy się nie kończy, ale staje się rezerwą życia i szczęścia. Tak było z mąką i oliwą wdowy w Sarepcie, która ofiarowuje podpłomyk prorokowi Eliaszowi (por. 1 Krl 17, 7-16); oraz z bochenkami, które Jezus błogosławi, łamie i daje uczniom, aby rozdawali tłumom (por. Mk 6, 30-44). Tak dzieje się z naszą jałmużną, małą czy dużą, ofiarowaną z radością i prostotą.

Przeżywanie Wielkiego Postu miłości oznacza opiekę nad tymi, którzy cierpią, są opuszczeni lub udręczeni z powodu pandemii Covid-19. W kontekście wielkiej niepewności jutra, pamiętając o słowie skierowanym przez Boga do swego Sługi: „Nie lękaj się, bo cię wykupiłem” (Iz 43, 1), ofiarujmy wraz z naszym gestem miłości słowo ufności, i sprawmy, by bliźni poczuł się kochany przez Boga jak dziecko.

„Tylko spojrzenie, którego perspektywa została przekształcona miłością, prowadzi do pojęcia godności drugiego człowieka; ubodzy są uznani i docenieni w ich niezmiernej godności, poszanowani w swoim własnym stylu i kulturze, a zatem prawdziwie włączeni w społeczeństwo” (Enc. Fratelli tutti, 187).

Drodzy bracia i siostry, każdy etap życia jest czasem wiary, nadziei i miłości. To wezwanie do przeżywania Wielkiego Postu jako drogi nawrócenia, modlitwy i dzielenia się naszymi dobrami, niech nam pomoże powrócić naszą osobistą i wspólnotową pamięcią do tej wiary, która pochodzi od żywego Chrystusa, do nadziei ożywionej tchnieniem Ducha Świętego i do miłości, której niewyczerpanym źródłem jest miłosierne serce Ojca.

Niech Maryja, Matka Zbawiciela, trwająca wiernie u stóp krzyża i w sercu Kościoła, wspiera nas swoją troskliwą obecnością, a błogosławieństwo Zmartwychwstałego niech towarzyszy nam w naszej wędrówce ku światłu Wielkiej Nocy.

Rzym, u Świętego Jana na Lateranie, 11 listopada 2020 r., we wspomnienie św. Marcina z Tours


 

 
 
 

Msza Święta w intencji Dobrodziejów

 

 

      9 marca br. w naszym kościele

   zostanie odprawiona Msza Święta

   w intencji wszystkich Dobrodziejów

   naszego klasztoru.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Dzień Życia Konsekrowanego

 
 
 
Wszechmogący wieczny Boże wTrójcy Świętej Jedyny w Święto Ofiarowania Pańskiego  stajemy dziś przed Twoim obliczem.
W łączności ze wszystkimi osobami konsekrowanymi całego Kościoła i wobec obecnego w tym kościele Ludu Bożego, odnawiamy złożone Tobie przyrzeczenia i śluby:czystości, ubóstwa iposłuszeństwa, a także inne zobowiązania właściwe każdej wspólnocie.Przyjmij Ojcze Miłości iMiłosierdzia nasze oddanie się Tobie. Za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny Matki Chrystusa Odkupiciela umacniaj nas swoją łaską, abyśmy żyjąc święcie byli dla współczesnego świata czytelnym znakiem Twojej obecności.  Amen
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Boże Narodzenie

 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

     24 XII (czwartek)

 

     16:00 - Msza Św.

     23:10 - Godzina Czytań

     24:00 - Pasterka

 

    25 XII (piątek)

    Msza Święta o godz. 8:30, 10:00, 18:30

 

    26 XII (sobota) - 27 XII (niedziela)

    Msza Święta o godz. 8:30 i 18:30

 

    28 - 30 XII (poniedziałek - środa)

    Msza Św. o godz. 7:10 i 18:30

 

    31 XII (czwartek)

    Msza Św. o godz. 7:10 i 17:00

 

    1 I (piątek)

    Msza Święta o godz. 8:30, 10:00, 18:30

 
 
 
 
 
 
 
 

Pożegnanie Matki Scholastyki

 
 

    

  Z głębokim bólem zawiadamiamy, że 10 października br. odeszłą do Pana w 92 roku życia i 71 roku Profesji

Monastycznej nasza Droga

         Matka Scholastyka od Najświętszej Eucharystii.

Msza Święta pogrzebowa zostanie odprawiona w naszym kościele 19 października o godz. 12:00, po czym nastąpi złożenie Ciała do grobu na cmentarzu Janowskim.

skłądając duszę Matki w ręce Boga prosimy o modlitwę.

 

 

 
 
 
 
 
 

 

Matka Scholastyka przyszła na świat 23 września 1928 r. w Wilnie jako Jadwiga Teresa Wirpsz, najmłodsza z czterech córek Grzegorza i Stefanii z domu Sawlewicz. Została ochrzczona tego

samego dnia w kościele parafialnym św. Apostołów Filipa i Jakuba.Dzieciństwo miała beztroskie, była kochana zarówno przez rodziców jak i starsze siostry. Spokój zburzyła II wojna światowa. Terenia, bo tak ją nazywała najbliższa rodzina, uczyła się na tajnych kompletach i angażowała się w życie parafii. Brała udział w scholi i uczestniczyła w Ruchu Liturgicznym, gdzie po raz pierwszy spotkała się ze śpiewem gregoriańskim, który od razu pokochała.

           Naukę w liceum kontynuowała w języku zmieniających sięokupantów. Świadectwo maturalne dostała w języku litewskim w 1946 r., którym nie od razu mogła się cieszyć, gdyż po zdaniu ostatniego egzaminu maturalnego już nie mogła wrócić do domu - musiała się udać na stację kolejową, gdzie reszta rodziny czekała na wywóz do Polski. Po kilku tygodniach jazdy w bydlęcych wagonach i długich postojach na bocznych torach rodzina przybyła do Torunia, gdzie się zatrzymała. Jeszcze tego samego roku M. Scholastyka rozpoczęła studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu na wydziale romanistyki. Tu usłyszała głos Bożego powołania i 1 stycznia 1948 r. wstąpiła do Sióstr Benedyktynek od nieustającej adoracji Najświętszego Sakramentu, jeszcze na ruiny odbudowującego się klasztoru w Warszawie. Profesję czasową złożyła 24 lipca 1949 r.,a wieczystą 6 sierpnia 1952 r. Wkrótce została zelatorką, czyli pomagającą Mistrzyni nowicjatu i pełniła funkcję zakrystianki i kronikarki.

          W 1956 r. wraz z Siostrami przeznaczonymi na nową fundację w Siedlcach zaczęła wyjeżdżać na kwesty. Siostry przyjechały do Siedlec w listopadzie 1959 r. Matka Scholastyka została od razu Mistrzynią nowicjatu i tę funkcję pełniła kilkadziesiąt lat. Była też sekretarką kapituły, sekretarką federacji, kronikarką i przez 5 kadencji pełniła urząd Przełożonej.

          Bardzo kochała Eucharystię i do ostatnich chwil życia brała wyznaczoną adorację jak również reparację – 5-godzinną modlitwę, którą codziennie po kolei odprawiamy. Była osobą bardzo pogodną i nigdy się nie skarżyła. Wszelkie trudności, ograniczenia oraz ból związany z chorobami i wiekiem obracała w żart. Do końca się nie poddawała i chodziła. Bardzo kochała liturgię, przez całe życie w klasztorze podczas Mszy Świętej grała na organach i z Siostrami przygotowywała oprawę liturgiczną jako Mistrzyni śpiewu. Ceniła wspólne odmawianie brewiarza i uczestniczyła w nim dopóki tylko mogła.

       Kochała Ojczyznę i nie tylko interesowała się jej sprawami, ale czynnie pomagała, zwłaszcza w okresie Solidarności. Wraz z Siostrami wspomagała osoby internowane. Bardzo dużo modliła się za Ojczyznę.

       Matka Scholastyka była osoba aktywną, angażowała się w prace związane z opłatkarnią, kiedy siły już nie pozwalały na pracę, ciągle widziało się Ją z książką lub różańcem w ręku. Zostawiła w naszych sercach obraz pogodnej mniszki, która z całym poświęceniem spełniała swoje powołanie.

 

Niech odpoczywa w obecności naszego Boga.

 
 
 
 
 

Spotkanie młodych Sióstr

 

  W dniach od 1 - 4 VI w naszym klasztorze w Warszawie miało miejsce kolejne spotkanie formacyjne młodych Sióstr z klasztorów naszej Federacji. Siostry przygotowały i wygłosiły referaty związane z duchowością Matki Założycielki, a spotkaniu przewodniczył O. Opat Szymon Hiżycki z Tyńca. W czasie spotkania był czas na wspólne rozmowy, rekreacje i zwiedzanie klasztoru, kościoła i podziemi, gdzie zginęły Siostry podczas powstania warszawskiego w sierpniu 1944 r.

Zanim jednak dotarłyśmy do klasztoru warszawskiego nawiedziłyśmy grób bł. ks. Jerzego Popiełuszki i zwiedziłyśmy muzeum poświęcone jego życiu i męczeńskiej śmierci. 

Następne spotkanie planowane jest za 2 lata w naszym klasztorze siedleckim.

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Zebranie Federacji

 

 

   W pierwszych dniach maja w naszym klasztorze odbyło się zebranie polskiej Federacji naszego Instytutu. Głównym celem zebranie był wybór Prezeski Federacji i prace nad dostosowaniem Konstytucji do nowych wytycznych dla klasztorów kontemplacyjnych.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Z Kroniki klasztornej

 
 
      

 (5)

 

     Tegoż samego piątkowego ranka z klasztoru na Nowym Mieście wyruszyły również dwie zakonnice klauzurowe na kwestę, ale w kierunku na Zachów. Świat od razu to odczuł, one też odczuły... Z patosem można by rzec, że w klasztorze zostawiły nie tylko serca, ale i głowy, a co gorzej... bilety zakupione poprzedniego dnia i troskliwie zapinane po trzykroć w kieszonce. Ten istotny brak stwierdziło się niestety na 3 min. przed odjazdem pociągu w chwili kupowania dodatku na pociąg pośpieszny. Rzetelne traktowanie ubóstwa kazało oczywiście najpierw jechać na Dworzec Wschodni, na pociąg zwykły, by przekonawszy się o dogłębnej niepraktyczności tego pomysłu, taksówką, z największą szybkością, przetransportować się na Dworzec Główny. Tam przy kasie gorączkowe szukanie po kieszonkach, ktoś zbiera rozsypane na ziemi kartki, notesiki, ktoś inny wciska nagle Siostrom potrzebną ilość pieniędzy na całe dwa bilety, kasjerka wydaje je nie licząc pieniędzy i... pociąg! Wskakuje się w ostatniej sekundzie. Tak się zaczęła kwesta w Toruniu s. Ancilli z s. Scholastyką.

Poniedziałek. Powrót wędrowców nocą. Matka Przewielebna, która omadlała kwestarki przez te wszystkie dni, czekała na nie z niepokojem. Czy aby wrócą? Wróciły. Oszołomione, nieprzytomne i bardzo stęsknione za ciszą klasztorną.

 

 
 
 

60 - lecie klasztoru

 
 

       26 listopada br. minęło 60 lat odkąd 12 Sióstr z klasztoru warszawskiego przyjechało do Siedlec założyć nową fundację. Z tej okazji w Echu Katolickim od 10 XI do 15 XII  będą publikowane artykuły dotyczące naszej historii, życia i charyzmatu nieustającej adoracji napisane przez zaprzyjaźnioną z klasztorem p.Agnieszkę Chernik.  Natomiast na naszej stronie będziemy zamieszczać fragmenty z Kroniki fundacyjnej.

 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Kontakt

Klasztor SS. Benedyktynek Sakramentek Mniszki Benedyktynki
od nieustajacej adoracji
Najswiętszego Sakramentu
ul. Rawicza 32
08 - 110 Siedlce
tel.: 25 632 27 34 benedyktynki.sakramentki@o2.pl